Who is Isambart
You're probably wondering why I invited you. I like to speak to a Dutch person and I want to share my story. Is that OK?
Yes, of course. I'm all ears. Is it OK if I turn on the dictaphone on my IPhone?
Fine. Let's start at the beginning then.
My father was a rich, say very rich Spaniard and owned a lot of land.
My mother was Dutch. Not exactly unmediated either. They are both deceased. I was an only child and inherited everything. Sold a lot of land and that made me even richer, a pity about those taxes.
So I must be pretty spoiled. Didn't even notice this myself. Found everything normal. Taken to and from school with a Rolls! Go figure. That's why he was bullied at school. And then also that strange name in a country where the boys are usually called Juan, Pablo or Antonio.
What also stays with me from that time is the dreams I had. Anxiety dreams. They came back every night. I was floating somewhere in infinite space. Not in our solar system, not in our galaxy, but in infinite interstellar space. Although at the time I didn't know what that was at all. Woke up and in fear went to my parent's bedroom looking for some kind of protection. But I was never allowed come to them to be comforted. No, go back to your bed. You didn't have to pretend. For a long time I kept those miserable dreams. Not knowing that space and infinity would later play an important role in my life. More on this later.
I was a very docile little boy. I adored my father. Believed everything he said, like most little boys up to a certain age. I read a lot at that time. We had a very large library and if the book I was looking for wasn't there, I just ordered it. At one point I had a small book, but with a big impact. The booklet actually only consisted of pictures. It was a little boy just like me, sitting in the sun. The next picture was his arm with an insect on it. Then the images zoomed in on the insect. Further and further. Molecule, atom, nucleus, proton, quark. You can't really go any further.
The same thing happened outwardly. So you saw the arm again, then the garden, Spain, the earth, the solar system, the galaxy, the galaxy with other systems, etc., etc. I then came to the thought through that little book that space moves in and out. was infinite. Still, I had a lot of trouble understanding o n e i n d i g h e i d. Suppose the universe is finite, what is there at the end of it. Are we in some kind of bubble? And what is behind that bubble? I did not know.
Or that infinity inside? Space becomes infinitely small, but never zero.
The result of all that worrying was that I completely rejected belief in a God. What a horrible nonsense. Would there be a God among all those billions of stars and planets in that infinite space who especially had the earth in mind to create man there. Give this man brains and then believe in thousands of different religions?
This to the horror of my mother who was very religious. I can remember a conversation with her in which she expressed her fear that she would go to heaven and I would go to hell. And she wanted to avoid that. So Isambard, believe in God!
Yes, which one, the Catholic, the Protestant, the Islamic or I don't know which god exactly. There are so many. This was some kind of order. I was about 15 years old and thought this was ridiculous even then. How can you believe in something so nonsensical? How can you force belief in something. You either believe in something or you don't.
Anyway, I started to behave more and more like a real teenager. My parents didn't like this and I was sent to a Catholic boarding school. My mother hoped for conversion. The opposite happened. This to the despair of a number of priests, to my great pleasure I have been removed from that school. My mother just gave up.
Then through that little book I came to the idea that space was infinite inwardly and outwardly.
After many wanderings, I started studying physics and astronomy in the Netherlands and Spain. Passed Cum Laude for both directions.
Werd wakker en ging uit angst naar de slaapkamer van m’n ouders op zoek naar een soort van bescherming. Maar ik mocht nooit bij hen komen om getroost te worden. Nee, ga maar terug naar je bed. Je moest je niet aanstellen. Lange tijd heb ik die ellendige dromen gehouden. Niet wetende dat ruimte en oneindigheid later een belangrijke rol in mijn leven zouden spelen. Later meer hierover.
Ik was een heel volgzaam jongetje. Adoreerde mijn vader. Geloofde alles wat hij zei, zoals de meeste jongetjes tot een bepaalde leeftijd. Ik las heel veel in die tijd. We hadden een heel grote bibliotheek en als het boek wat ik zocht er niet was, bestelde ik dat gewoon. Op een gegeven moment had ik een klein boekje, maar met een grote impact. Het boekje bestond eigenlijk alleen uit plaatjes. Het was een jongetje net als ik, zittend in de zon. Het volgende plaatje was z’n arm met daarop een insect. Daarna zoomde de plaatjes in op het insect. Verder en verder. Molecuul, atoom, kern, proton, quark. Verder kun je eigenlijk niet gaan.
Ditzelfde gebeurde naar buiten toe. Dus je zag weer de arm, daarna de tuin, Spanje, de aarde, het zonnestelsel, het melkwegstelsel, het melkwegstelsel met andere stelsels enz., enz. Ik kwam toen door dat kleine boekje tot de gedachte dat de ruimte naar binnen en naar buiten oneindig was. Toch had ik veel moeite met het begrip o n e i n d i g h e i d. Stel dat het heelal eindig is, wat is er dan aan het einde daarvan. Bevinden we ons in een soort bubbel? En wat is er dan weer achter die bubbel? Ik wist het niet.
Of die oneindigheid naar binnen? De ruimte wordt oneindig klein, maar nooit nul.
Het gevolg van al dat gepieker was wel dat ik het geloof in een God totaal begon af te wijzen. Wat een verschrikkelijke flauwekul. Zou er een God zijn tussen al die miljarden sterren en planeten in die oneindige ruimte die speciaal de aarde op het oog had om daar de mens te scheppen. Deze mens hersens te geven om daarna hiermee in duizenden verschillende religies te geloven?
Dit tot afgrijzen van m’n moeder die zeer gelovig was. Ik kan me een gesprek met haar herinneren waarin ze haar angst uitsprak dat zij in de hemel zou komen en ik in de hel. En dat wilde ze voorkomen. Dus Isambard, geloof in God!
Ja, welke, de katholieke, de protestantse, de islamitische of weet ik veel welke god precies. Er zijn er zo veel. Dit was een soort bevel. Ik was een jaar of 15 en vond dit toen al belachelijk. Hoe kun je nu in zo iets onzinnigs geloven? Hoe kun je geloof in iets verplichten. Je gelooft in iets of niet.
Afijn, ik begon me steeds meer als een echte puber te gedragen. Dit vonden m’n ouders maar niets en ik werd naar een katholiek internaat gestuurd. M’n moeder hoopte op bekering. Het tegendeel gebeurde. Dit tot wanhoop van een aantal priesters, ben tot m’n grote genoegen van die school verwijderd. M’n moeder gaf het ook maar op.
Ik kwam toen door dat kleine boekje op de gedachte dat de ruimte naar binnen en naar buiten oneindig was.
Ben na veel omzwervingen natuurkunde en astronomie gaan studeren in Nederland en Spanje. Voor beide richtingen Cum Laude geslaagd.
Wat heb jij aan sterrenkunde gedaan op die Hogere Zeevaarschool van je?
Nou, niet zo veel. Wij leerden sterrenkunde om onze positie te bepalen, om te navigeren. We moesten met behulp van een sextant de hoeken van bepaalde sterren met de horizon meten en daarna onze positie becijferen. Dit waren ellenlange berekeningen en niet met de computer. Die was er nog niet in die tijd. Aan fysische sterrenkunde werd niets gedaan, maar ik heb er wel het een en ander over gelezen.
Ok, dat is iets. Zal ik je er iets over vertellen?
Ok, graag, maar hou het KIS (Keep It Simple) alsjeblieft, ik ben niet zo’n Cum Laude bolleboos als jij.
Of zal ik je eerst het laboratorium laten zien. Dan begrijp je iets beter waar ik mee bezig ben.
We begaven ons naar de geheimzinnige ruimte buiten.
Eerst door een soort luchtsluis en kwamen daarna in een ruimte met allerlei computers. Allemaal van Apple. Maar het echt indrukwekkendste gedeelte zou nog volgen.
We gingen in een lift, één verdieping naar beneden. Wat ik hier zag kun je het beste vergelijken met zo’n ruimte in een James Bond film. Heel veel grote roestvrij stalen apparatuur, zeer indrukwekkend.
Hij legde een beetje uit wat dit voor machines waren. Het zei mij niets.
Er was nog een verdieping onder, had ik in de lift gezien, maar deze liet hij mij niet zien.
Na een uurtje gingen we weer terug naar het grote huis.