Spaanse Zuidkust

Het verhaal speelt zich af aan de zuidkust van Spanje, aan de Costa del Sol. Een prachtige streek waar wij drieëntwintig onvergetelijke jaren hebben gewoond. We leefden er in een grote, klassieke Andalusische villa, met dikke muren die de zomerhitte buiten hielden en sierlijke smeedijzeren tralies voor de ramen. In het huis hadden we daarnaast drie appartementen die we verhuurden aan vakantiegangers.

Het waren mooie jaren. Rond het zwembad en de buitenbar heerste bijna altijd een ontspannen en vrolijke vakantiesfeer. Mensen kwamen om uit te rusten, te genieten van de zon en even los te komen van de dagelijkse drukte. We hebben in die periode veel bijzondere mensen ontmoet en talloze mooie herinneringen opgebouwd.

In het boek beschrijf ik de vele tochten die ik maakte door het achterland van Andalusië. Hoewel de kust steeds verder wordt volgebouwd, begint op slechts enkele kilometers landinwaarts een heel andere wereld. Daar vind je nog stilte, ruimte en een ruige natuur die soms bijna ongerept aanvoelt. Het is een landschap van bergen, valleien, kronkelende wegen en kleine witte dorpjes die lijken stil te staan in de tijd.

Vaak nam ik onze gasten mee op zulke uitstapjes. Zij waren telkens weer verrast door de schoonheid van het binnenland. Zelf genoot ik er minstens zo veel van. Er was weinig dat kon tippen aan een rit met mijn trouwe Suzie, de Suzuki, door de bergen. Onderweg stopten we dan bij een beekje of een riviertje om te genieten van een eenvoudige picknick: een goed glas wijn, een stukje kaas en het geluid van stromend water op de achtergrond. Zelfs in de droogste maanden bleef er hier vaak water door de bedding stromen. Met één van deze tochten heb ik de hoofdpersoon uit het boek, Isambard, ontmoet.

Toch veranderde ons leven. Mijn vrouw kreeg gezondheidsproblemen en verlangde ernaar terug te keren naar Nederland. Uiteindelijk hebben we die stap gezet. Het was geen gemakkelijke beslissing, maar wel de juiste.

Wanneer ik tegenwoordig (juli 2026) de berichten uit Albanië lees over protesten tegen de aantasting van de natuur en de invloed van projectontwikkelaars, moet ik vaak terugdenken aan de Costa del Sol. Ik ben bang dat daar dezelfde ontwikkeling dreigt plaats te vinden als in Zuid-Spanje. Ook daar begon het ooit met een paar projecten hier en daar. Inmiddels is een groot deel van de Spaanse kust volgebouwd. Waar vroeger open ruimte en natuur waren, staan nu villa's, appartementencomplexen en resorts. De economische groei bracht voorspoed, maar ging tegelijkertijd ten koste van veel van de oorspronkelijke schoonheid en het karakter van het landschap. Dat blijft een verlies dat zich moeilijk laat herstellen.