Simon Tysma
Van stuurman op de grote handelsvaart
Jarenlang voer ik als stuurman op de grote handelsvaart over de wereldzeeën. Het was een prachtig vak dat mij naar de mooiste en meest afgelegen plekken op aarde bracht.
Het ongeluk in Kameroen
Mijn leven nam echter een onverwachte wending tijdens een verblijf in Kameroen, aan de westkust van Afrika.
Een scheepstros brak onverwachts en verbrijzelde mijn been bij de enkel. Pas tien uur later kon het worden behandeld. Gelukkig kwam ik terecht bij een uitstekende Franse arts. Kameroen was ooit een Franse kolonie, waardoor Franse invloeden, waaronder een goed ziekenhuis, nog altijd aanwezig waren. Tot op de dag van vandaag ben ik deze arts dankbaar.
Zijn eerste oordeel was weinig hoopgevend. Hij keek naar mijn been en zei resoluut: “Amputer la jambe, vite.” Amputeer het been, snel.
Door de grote hoeveelheid morfine voelde ik nauwelijks pijn en was ik opmerkelijk strijdlustig. Mijn antwoord kwam dan ook zonder aarzeling: “Pas amputer.” Niet amputeren.
De arts besloot daarop een laatste poging te wagen om het been onder de knie te redden. Mocht dat mislukken, dan zou amputatie alsnog onvermijdelijk zijn. Het antwoord was eenvoudig: probeer het.
De operatie slaagde. Dankzij de enorme inzet van de arts, zijn voortdurende zorg en een flinke hoeveelheid antibiotica bleef mijn been behouden. Later werd ik naar Nederland overgebracht, waar een uitstekende specialist de behandeling voortzette.
Wat nu?
Na twee jaar mocht het gips eindelijk worden verwijderd. Vol verwachting vroeg ik of fysiotherapie de volgende stap was. Zijn antwoord verraste me:
“Welnee. Iedere dag naar het zwembad. Baantjes trekken, met zwemvliezen aan.”
Dat advies volgde ik nauwgezet op. Drie jaar na het ongeluk kon ik weer vrijwel alles wat daarvoor ook mogelijk was. Lichamelijk was ik hersteld, maar mentaal had het ongeluk diepe sporen nagelaten. Terugkeren naar zee was geen optie meer. Zelfs nu nog krijg ik de rillingen wanneer ik een scheepstros zie.
Achteraf besef ik dat dit ongeluk veel meer heeft veranderd dan alleen mijn lichaam. Het betekende het einde van mijn leven op zee en dwong mij een totaal nieuwe koers te kiezen. Juist dat onverwachte keerpunt heeft uiteindelijk de rest van mijn leven bepaald.
Het begin van een Grafisch bedrijf
Na een periode van bezinning, omzwervingen en onder meer een verblijf in Ierland, begon ik in Nederland, samen met m'n vrouw, een grafisch bedrijf. Dat groeide uit tot een succesvolle onderneming waaraan we zestien jaar met veel plezier hebben gewerkt.
Verkoop grafisch bedrijf
In 2000 verkochten we het bedrijf. Naar mijn overtuiging zou papier als informatiedrager zijn dominante positie ten opzichte van internet geleidelijk verliezen. Het voelde als het juiste moment om opnieuw een andere richting in te slaan.
Een nieuw leven in Spanje
Die nieuwe koers bracht ons uiteindelijk naar Spanje.
Terugkijkend zie ik dat het ongeluk niet alleen een dramatische gebeurtenis was, maar ook het begin van een nieuw hoofdstuk. Zonder dat ene moment was er waarschijnlijk nooit een grafisch bedrijf gekomen, had ik nooit in Spanje gewoond en was "Venster in de Ruimtetijd" en de ontmoeting met Isambard nooit geschreven.
Maar dat is weer een verhaal op zich.
Zie ook de blog: Wonen aan de Costa del Sol - 23 jaar aan de Spaanse Zuidkust.