Schrijver, Simon Tysma, heeft jarenlang als stuurman op de grote handelsvaart de wereldzeeën bevaren. Het was een prachtig vak dat mij op de mooiste en meest afgelegen plekken ter wereld bracht. Toch nam mijn leven een onverwachte wending toen ik tijdens een verblijf in Kameroen, aan de westkust van Afrika, een ernstig ongeluk kreeg.
Een scheepstros brak onverwachts en verbrijzelde mijn been bij de enkel. Pas na tien uur wachten kon deze worden behandeld. Gelukkig kwam ik terecht bij een fantastische Franse arts. Kameroen was ooit een Franse kolonie, waardoor er nog veel Franse invloeden aanwezig waren, zoals een goed ziekenhuis. Tot op de dag van vandaag ben ik deze arts enorm dankbaar.
Zijn eerste oordeel was echter weinig hoopgevend. Hij keek naar mijn been en zei resoluut: “Amputer la jambe, vite” – amputeer het been, en snel.
Door de grote hoeveelheid morfine die ik als pijnstiller had gekregen, voelde ik nauwelijks pijn en was opvallend strijdlustig. Mijn antwoord kwam dan ook zonder aarzeling: “Pas amputer.” Niet amputeren.
De arts keek mij aan en zei dat hij een poging kon doen om het been onder de knie te opereren. Maar als dat niet zou slagen, zou uiteindelijk het hele been moeten worden verwijderd. Mijn gedachte was eenvoudig: opereren dan maar. Of ik nu een half been of een heel been zou verliezen, veel verschil leek het op dat moment niet meer te maken.
De operatie volgde. Dankzij de enorme inzet van de arts, zijn voortdurende aandacht en een flinke hoeveelheid antibiotica bleef mijn been behouden. Uiteindelijk werd ik naar Nederland overgebracht, waar ik opnieuw in handen kwam van een geweldige specialist.
Na twee jaar mocht het gips eraf. Vol verwachting vroeg ik de arts of ik nu naar een fysiotherapeut moest. Zijn antwoord verraste me:
“Welnee. Iedere dag naar het zwembad. Baantjes trekken, met zwemvliezen aan.”
Volgde zijn advies nauwgezet op. Drie jaar na het ongeluk kon ik weer vrijwel alles wat ik daarvoor ook kon. Fysiek was ik hersteld, maar mentaal was ik de weg behoorlijk kwijtgeraakt. Terug naar zee gaan zat er niet meer in. Zelfs nu nog krijg ik de rillingen wanneer ik een scheepstros zie.
Na een periode van zoeken, omzwervingen en onder andere een verblijf in Ierland, besloot ik een heel andere richting op te gaan. Terug in Nederland begon ik een grafisch bedrijf. Het bleek een prachtig vak en een succesvolle onderneming. Zestien jaar lang heb ik er met veel plezier aan gewerkt.
In 2000 verkocht ik het bedrijf. Voorzag dat papier als informatiedrager zijn dominante positie zou gaan verliezen en wilde op tijd een nieuwe koers kiezen.
Die nieuwe koers bracht mij uiteindelijk naar Spanje.
Maar dat is weer een verhaal op zich.
(Zie de blog. Spaanse Zuidkust)