Solar System and Spaceflight
Upon arriving there, he immediately launched into his story.
I started developing a strong interest in space travel quite early on. With the moon landing as the highlight, of course. In the beginning, those landings received massive media attention. Over time, that gradually diminished. After a certain number of landings, people had pretty much seen it all there on the moon. And indeed, I find myself watching YouTube footage from a Japanese Selene orbiter orbiting the moon when I can't sleep. This is just as sleep-inducing as counting sheep. Boring. There is only one moment that jolts you awake, and that is the moment the Earth appears above the moon horizon. This is of unprecedented beauty. The blackness of the universe in which that hell-blue planet floats around. That planet is so blue because 72% of the Earth's surface consists of water. You sailed that in the past.
Our solar system consists of eight planets and a semi-planet at the edge, Pluto, which describe elliptical orbits around the sun.
Some planets, such as Jupiter, also have moons. Then you think: Plenty of possibilities for manned spaceflight. But what are we looking for, then? Understand me correctly. It is all very interesting for research and unique minerals. But will we ever go there to live? Or will we find life there?
Of these eight planets, do you know how many of them are rocky? So that you can walk on them, so to speak.
No idea. FOUR!
The closest to the sun is Mercury. It is scorching hot on the sunny side, about 160 degrees Celsius. And on the shady side, -250 degrees. Horrible.
Next comes Venus. You often see it in the evening and morning sky as a very bright star. It is not a star, but a planet. They must have used this planet in the Bible as a source of inspiration for HELL. It has an atmosphere that consists of 95% carbon monoxide (CO2) and a pressure 90 times higher than on Earth. This traps the sun's heat at around 500 degrees Celsius, causing the greenhouse effect, and is full of toxic fumes. In short, misery.
Then comes that fantastically beautiful Earth. It has very moderate temperatures, so that, for example, water does not evaporate or freeze. The Earth's magnetic field and atmosphere protect us from dangerous radiation and meteorites from space.
Daarna volgt Mars. Elon Musk, die ik overigens zeer bewonder, wil van de mens een multiplanetaire soort maken, te beginnen bij Mars. Hier ben ik het dus niet mee eens. Mars is geen reserve exemplaar van de aarde.
De mens denkt hiernaar te ontsnappen als het op aarde uit de hand loopt door een atoomoorlog of een milieuramp. Nou, laat ik ze uit de droom helpen. Men dacht vroeger dat er leven op Mars was en dat de lijnen die men waarnam kanalen waren voor water. Niets van dat al. Dodelijke straling van de zon en een zwaartekracht een vijfde van die van de aarde. Dus je zou ondergronds moeten leven om te ontsnappen aan de straling. Maar aan de geringe zwaartekracht valt niet te ontsnappen. Je spieren zullen na verloop van tijd enorm verzwakken en het tast ook je beendergestel aan, er ontstaat botontkalking. Je zult dan bijvoorbeeld niet meer in staat zijn om naar de aarde terug te keren. Je bent lichamelijk teveel gedegenereerd. Dus ontsnappen als mensheid naar Mars, zie ik niet zitten. Alleen als een soort strafkamp. Het is levensgevaarlijk om te denken dat Mars de mensheid kan redden als het mis gaat op aarde. Kijk maar eens op Youtube. Er zijn veel filmpjes over Mars. Je ziet alleen maar stenen en zand. Mars is een grote zandbak. There is no planet B. We moeten Planet Earth redden.
Dan volgen de reuzen van het zonnestelsel. Jupiter, Saturnus (die van die ringen) Uranus en Neptunus. Dit zijn enorm grote gasplaneten. Je kunt nergens landen of lopen. Wel op de manen bij deze planeten. Bijvoorbeeld Jupiter heeft er velen. Interessant voor de mensheid om te overleven. Nou nee.
Als laatste hebben we Pluto. Men is het er niet over eens of dit nog wel een planeet is. Hij is rotsachtig en bevindt zich in de buitenste baan om de zon. Temperatuur -235 graden Celcius. Zon is heel ver weg en zie je als een soort van sterretje, wat hij ook is.
NASA wil je anders doen laten geloven. Misschien zien we sporen van leven of zelfs wel van bestaand leven. Ze moeten wel geld blijven ontvangen natuurlijk.
Dus mijn advies voor NASA is: Stop met de bemande ruimtevaart. Ga door met robots. Zoals ze fantastisch gedaan hebben met o.a. de robot “Curiosity” op Mars. Maak deze robots zo klein mogelijk. Dat maakt de ruimte exploratie ook nog eens veel betaalbaarder.
Wat blijft er dan over om te bezoeken? Naar andere sterren in ons eigen melkwegstelsel? De dichtstbijzijnde ster is Alpha Centauri. Op 4,3 lichtjaar afstand. Dan denk je in eerste instantie. 4,3 Lichtjaar, dat moet toch te doen zijn! Nou, laat ik je maar weer eens uit de droom helpen. Dit is zo ver dat het voor ons nauwelijks te bevatten is.
Ga maar na. Licht gaat met een snelheid van 300.000 km per seconde vermenigvuldigd met 60 seconden voor de minuut, maal 60 voor het uur maal 24, maal 365, maal 4,3.
300.000 x 60 (sec.) x 60 (min.) x 24 x 365 x 4,3.
M’n IPhone kan het aantal nullen al niet meer aan, denk ik. Maar laten we het eens proberen: 40.681.440.000.000 km.
Met onze huidige snelste raketten zouden we daar ongeveer 80.000 jaar over doen.
Maar nog afgezien daarvan is het onmogelijk om de snelheid van het licht te behalen. Dit volgens de speciale relativiteitstheorie van Albert Einstein en hij heeft tot nu toe altijd gelijk gehad. Niets gaat sneller dan het licht.
En dan heb je nog geen flauw idee wat je hier aantreft. Leven? Intelligent leven? Geen idee. Wel kunnen we al veel te weten komen met astronomische kijkers. Zoals de Hubble en hopelijk binnenkort de James Webb telescoop. Dus voorlopig zit een bezoek aan Alpha Centauri er niet in.
Maar wat dan wel? Daar heb ik heel lang over nagedacht.